
Tags:
مِهرَبآنــــی اَت رآ بِدَســـتِ کَســی بِسپـــآر
کِه میدآنـــــی بــآ اُو خوآهــــی مآنــــــــد
وَگَرنِــــه حَسرَتـــی میگُـــذآری بَر دِلـــی کِـــه
" دوستت دآرَد "
روزے بـه تــَـمامــ ایــن بے قــَـرارے هـا مے خــَـنـدے
و ســاده از ڪـنـارشــان مے گــُـذرے
ایــטּ قــَـشـنـگــــ تــریــن دروغے استـــ ڪﮧ دیـــگـراטּ
بــراے آرامــ ڪــردنـتـــ بـہ تـــُـو مے گـــویــنـد....
زمـــآنـــی نفَســــــــی بــــودم
امــُآ بعـــــــــد...
شُدَم عــــــآمل تنگـــــیِ نفـــَسش
رفـــــت دنبــــــــآل یــه نفــَسِ تــــــآزه...
▄▀▄▀▄ گــاهـﮯ ... هنـوز گـاهـﮯ ... مـَرا بـﮧ جاטּ تــو قـسـґ مـﮯבهــنـב! نــگاه ڪـטּ، هَمـﮧ مـﮯבآنَنـב ڪـﮧ برآیـґ هَمیشِـگـﮯ تَریـنـﮯ ...!
يآدتهـ اونـ عشقـ رسوآ يادتهـ
اونـ همهـ ديوونگيـ هآ يادتهـ
تو ميـ گفتيـ كهـ گنآهـ مقدسهـ
اولـ و آخر هر عشقـ هوسهـ
آدما آخـ آدمايـ روزگآر
چيـ ميـ مونهـ از شمآهآ يآدگآر
بیـ تکلمـ
تکرآر گآمـ تو رآ
پلکـ میـ زنمـ
نزدیکـ تر بیآ
کهـ از عشقـ بهـ تو نزدیکـ تر
منمـ
بــــــآوَرڪُـטּ خیلے حَرفــــ استــ ...
وفــآدار دَستـهآیے بـاشے ،
ڪـہ یکـبار هَـمـ لَمسِــشآטּ نَکَــرده اے ...
زלּ جورﮮ عــ ــاشِــقت مـیشـﮧ
ڪـﮧ פِـس میـڪُـنــﮯ هیــچوقـت از پیشِت نِمـیره.
ولـــﮯ وقتـﮯ ڪـﮧ میـشڪَنـﮧجورﮮ مــیره
ڪ פِـس نـﮯ هیچوقت عــاشقت نـَـبوבه!
ایـن روزهـآ
بیشتـر اََز هـَر زَمـآنـی
دوستــ دارَمـ خُـودَمـ بـآشَـمـ
دیگَـر نَهـ حِـرص بِهـ دَستــ آوَردَن دارَمـ
وَ نَهـ هَـرآس اَز دَستــ دآدَن
هَـر کَـس مَـرآ مـی خـواهَـد
بِهـ خـآطِـر خُـودَمـ بِخـوآهَـد
دِلَـمـ هَـوآیِ خُـودَمـ رآ کَـردِهـ اَستــ !
روزهــآے سَخـتـے رو مـیـگـذَرونـــَمــ !!!
وَقــتے کـﮧ نیستے هَمـﮧ چــیــز تَــنــگـــ مـیـشَود
نـَـفَــســمـ ، دُنــیـــآیــمـ ، دِلـَــمـــ !
اَز قَـــوی بـُـــودَن خـَـــــستِهـ اَم
دِلَـم یِکــ شآنهـ مـی خـوآهَـد
کِهـ تِکـیِهـ دَهَـمـ بِهـ آن
بـــی خـــیالِ هَمِـهـ دُنـــیآ
وَ دِلـــــتَنگـــــــیهآیَـمـ رآ بِــــــبآرَمـ
هــر جـنـسیـتــے هـستـے " مـــرد " بــاش
قـبـل از اينكــہ بـه كـسـے کــہ مـیـבونـے بــا احـسـاس و سـاבس بـگــے
בوسـتـت دارم
قبــل از اینـکــہ بـهـش محبـت کـنــے
قبــل از اینــکـہ بـــہ خــودت عــادتـش بـدے
قبــل از اینــکـہ تـنـش رو بــہ بغــل بکشـے
قبــل از اینــکـہ احســاسـش رو بیــدار کنـے
قبــل از اینــکـہ تنــهــایـیـش رو پــر کنــے
قبــل از اینــکـہ عاشـقـش کنــے
خوب فكـراتــو بـكــن
از حــرفــت مطـمئــن بــاش
نـہ اینکـہ تــا בیدے طــرف عـاشقــت شــבه و هـیـچ جــور رفتـنـے نیـسـت
شــروع کنــے بــہ پـیـدا کـرבن یکـے בیـگــہ
و بــا بـهـونـه گـیـرے هــای الکیـت و بــا لاس زבنــات طرفـت رو داغــون کنــے
تو בارے از بــازی בاבن اون لــذت میبرے
ولــے اون בاره بــا فکــرت زنـבگــے مـیـکنـــہ
یــک کلام ختم کـلام هر جنـسیـتـے هسـتــے " مـــــرد " بـــاش.....!
בل بــہ בلم کــہ نـבاבے
پــآ بـــہ پــآیـم کـــہ نـیـامـבے
בسـت בر دسـتـم کــــہ نـگـذاشـتـــے
سر بـــہ سـرم בیـگـر نـگـذار کـــہ قـولـش را بــہ بـیـابـاטּ בاבه ام
ڪنارم گذاشتـہ اے ڪـہ تلخم ڪنے ؟
هـہ!!!
شرابے شـבه ام ناب حسرتم را بڪش ...
ساבه لباس بپوش !
ساבه راه برو !
اما בر برخورב با בیگراטּ
ساבه نباش !!
زیرا ساבگے ات را نشانـہ میگیرنـב !
براے בرهم شكستـטּ
غرورت !!!
لازم نیست בروغے بگے ، בرست مـثل بازے پـوڪر
هميشـہ گفتـטּ ِحقیقت ، بهتـریـטּ روشـہ
بقیـہ فڪر مے ڪننـב בارے بلوف ميزنے ،
پـس بـرنـבه تـويے !
عـزیزم ! برפֿـورב مـטּ بآ تو בر حـב شعورتـہ
سڪوتم بـہ פֿـاطر شـפֿـصیت פֿـوבمـہ
وگرنـہ تو פֿـیلے زیر ســوآلـے
مـَــن ..
طَعـــم شیرین یافتن را
در طَعم تلــخ از دَستــــ ـــ ـ دادن یافتــَـم
و در این میان
سَهم من تنهـــــا یک یادَتـــ ـــ ـ به خیر
ساده بود ...
انگشتــــــان مـــــــــن.....
چه به انگشتـــــــــــــــان تــــــــــو می ایند...
فراموش شــــــــــــــدن همیشه از نبودن نیسـت !
گاهی از نزدیک شدن زیـــــــــــــاد فراموش مـیشی . . !
اما این فراموش شدن با اون فـــــــــــــــــــراموش شدن فرق داره.
اگه از نزدیکی فراموش بشی دیگه هرگـــــــــــــــز دیده نمیـشی
و به یـــــــــــــاد نمیـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــای هرگز...
ایـטּ روزهـا هَمِــﮧ آבَمـهـا בَرב בآرَنـב ؛
בَرב پـولـ . . .
בَرב عِـشــقـ . . .
בَرב تَـنـهـائـﮯ...
ایـטּ روزهـا چِـقَـבر یـاבِمـاטּ مـﮯ رَوَב زِنـבِگـﮯ ڪُـنـیـمـ . . .
حـُڪمـِ בآבگـآهـه : زِنـבگــے اِجـبـارے ... פֿَـتـمـِ جَـلَـســﮧ!
اِعـتِــرآضـے وآرِב نـیـسـتـ !
وقــتی عاشــقـش شــدم که دیــدم ….
هیــچوقت دلمـو نشــکست ....
هیــچوقت بهــم نه نگــفت…
همیــشه در جـواب بچـــه بازیــهام …خــندید و گفــت:
عاشــقه همــین کاراتـــــــــم...
زیــــرزمیـלּ خـــاכּـه مـادربـــزرگـ
جـــاییــتکـــﮧ مــטּ
بـــد בּـبال چـراغ جـــادو مـﮯ گـردم
خـدا را چـﮧ دیـدﮮ؟!
شـایـــد روزﮮ یافـتـمــش
آنوقــتـــ چـﮧ لــــذتــﮮ دارد
خــــواـتــךּ "تـــــــــــو"
سـهـمیـﮧ هــوای مـךּ هــم
بـراﮮ تـــو...
بـراﮮ نـفـس نـفـس زدךּ در آغــوش او
لـازمـتـــ مـﮮ شــود
می تــــــ ـــــرســـــ ـــــم ....!
می ترســــــ ـــــــــم تــــــو بیــــــــــــایی ...
ولــــــــ ــــــی
من بـــــــ ــــــه نــــــداشـــــــ ــــــتـ ـنــــــ ـــــت...
عادت کــــــــــــ ــــــــــــ رده باشــــــــــــ ــــــــــ ــم...!!
در کتابی خواندم "زندگی باید کرد" لیک با خود گفتم زندگی معنا کن زندگی خواستن است که بخواهی ، چشم را باز کنی و ببینی که چرا فصل تجدید حیات بشر است و چرا پائیز ، با خودش یاد سفر می آرد و بدانی که چرا ، عصر های جمعه دلمان می گیرد زندگی گم شدن است گم شدن در تب و تاب سفر فردا ها گم شدن در امید ، گم شدن در هیجان زندگی یافتن است که چرا یک رود ، در پی رفتن سوی دریاهاست زندگی رد شدن است رد شدن از همه سختی ها رد شدن از همه زشتی ها زندگی حل شدن است در قشنگی طلوع خورشید یا به قول سهراب زندگی حس غریبیست که یک مرغ مهاجر دارد با به قولی دیگر زندگی صحنه زیبای هنرمندی ماست هر کسی نغمه خود خواند و آهسته رود صحنه پیوسته به جاست
خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد.
با مـــــ ــــــن چه میکنـی؟
نسیمـــــــــ ـــــی که از ســــ ـــــر شوق به صورتتـــــــــ ــــــ می ساید
و از زیر گلــــــ ـــــــو و گردنتــــــــ ــــــــ با رقص می گذرد
و بوی تــــــــــــ ــــــــو را میگیـــــــــ ـــــرد،